Ik denk dat het te maken heeft met de kracht van de plek. De bezoekers van de tuin vertellen aan ons hun meest intieme en emotionele verhalen, alsof de achterwand van mergel (70 tot 100 miljoen jaar oud) het oer gevoel naar boven haalt. Er gaat geen dag voorbij, zonder een mooi en indrukwekkend verhaal.

Een man van ca. 75 jaar oud, kwam koffie drinken met een vriend, ze zaten aan een tafeltje op het kleine terras, voor in de tuin. Na twee koffies wilde hij meer weten over ons project in Zimbabwe,
over de kunstenaars, de namen va de stenen, en het meest belangrijke over de cultuur van de Zimbabwanen. We gingen van de Shona-stam naar het geloof dat na je dood nog kan voortleven.
Zijn vrouw was een half jaar geleden gestorven, haar wens was geen bloemen tijdens de begrafenis, maar in plaats daarvan geld die ze wilde besteden aan een goed doel. Het goede doel had ze zelf nog bepaald, een arme gemeenschap in Ghana. Haar motto was: De korrel moet eerst in de aarde vallen, sterven om daarna 1000 maal vrucht te dragen. Wat prachtig symbolisch, door haar overlijden, zijn 5 gezinnen, nu aan het werk, gaan de kinderen naar school, hebben ze weer een doel, en krijgen ze de kans een eigen bestaan op te bouwen. Maar hij wilde zelf ook nog een herinnering,
terwijl hij daar zat te genieten met zijn vriend van koffie me een stukje vlaai, kon hij zijn ogen niet afhouden van een klein sculptuurtje, en de titel bleek later, Endless Live. Hoe toepasselijk!