Vier weken geleden, kwam ze met haar dierbaren voor een lunch bij ons in de tuin, het bleek achteraf haar laatste lunch. Ze was zich daar volledig van bewust en genoot en maakte een hele blije en tevreden indruk. Deed nog een radslag boven op het bordes, en nog een rondje landgoed met mij, om zoals ze het zelf noemde, het mooie en serene op te snuiven. Aan het einde van de middag, wilde ze me even apart spreken, en kreeg ik de vraag, of haar afscheid bij ons in de tuin kon. Ze wilde graag alle ruimtes bekijken en besloot ter plekke hoe ze het wilde. Gek genoeg ging het zo natuurlijk, dat ik er helemaal geen moeite mee had, ik zelfs trots was dat ik dat met haar kon delen en evt. kon invullen. We hebben elkaar twee weken geleden nog telefonisch gesproken, hoe ziek ze ook al was, haar stem was nog zacht en lief, en zonder enige hapering, gaf ze de laatste aanwijzingen door. Toen ik had opgehangen, realiseerde ik me, dat dit de laatste keer zou zijn dat ik haar had gesproken. En dat ik de eer heb/had, om er een waardig, mooi en vooral een bijzonder afscheid voor haar van te kunnen maken. Precies zoals ze het zelf heeft gewild.
 As. zaterdag 26 juli zijn we daarom de hele dag gesloten.