Na zes maanden verbouwen, is er een einde gekomen aan een prachtige periode van creëren, materialen uitzoeken, kleuren bepalen, antieke tegels  zoeken, koffie maken voor de werkmensen, brandjes blussen, tegenvallers verwerken, opnieuw beginnen, maar het was allemaal de moeite. Ik heb gisteren naar een drukke dag, openluchtconcert, café vol, in de achterzaal een verjaardagborrel, en de waterput niet werkend!, om 20.00 uur een heerlijk glas rosé gedronken met een bordje kaas, voor het raam in de bovenzaal.
En toen kwamen de tranen, hoe was het ook al weer toen we starten, hoe zag het eruit, met de camera van mijn telefoon heb ik alles vastgelegd, een periode van 6 maanden trok aan mij voorbij, ik moest lachen en huilen tegelijk, wat is hier een werk verzet, en wat heeft mijn aannemer Dougi Boco een prestatie geleverd. Als ik eerlijk ben is het resultaat nog mooier dan ik had durven dromen, de lampen. tafels, kussen en de stoelen had ik al vanaf het begin in mijn hoofd, maar nu het hier allemaal zo samen staat, is het een harmonie, maar toch ook een samenspraak met de omgeving en de missie die we hebben. Namelijk werelden met elkaar verbinden, tijd voor elkaar en vooral een plek waar we naar elkaar moeten gaan luisteren. Of dat nu een workshop, semiair, feest of zoals nu al is geboekt een afscheid is van een dierbare, het moet een plek zijn waar iedereen zich thuis voelt.
En volgens mij is dat gelukt, gisteren zijn zeker 40 mensen boven gaan kijken, van jong tot oud, iedereen wilde even gaan zitten en voelde zich thuis. Een mooier compliment kon ik niet krijgen, dat is waar we het voor hebben gedaan. U bent van harte welkom om te komen kijken, voelen of het ook een plek is, waar u een bijeenkomst, feest, of afscheid wil houden.