Bijna klaar, nog niet helemaal, het achter zaaltje, de terrassen, zijn helmaal af, de bovenverdieping waar we nog eens 130 m2 vloeroppervlakte krijgen moet 19 juni klaar zijn. Dan hebben we een congres in huis, spannend!. Het is hard werken, maar ik geniet elke dag, van de natuur en maar vooral van de bijzondere gasten. De plek nodigt uit om je verhaal te vertellen, af en toe lijkt het wel het tv programma de stoel.
Afgelopen week was er een vrouw die haar 85e verjaardag kwam vieren, toen ik even alleen met haar stond te praten, vertelde ze, hier wil ik mijn koffietafel houden. Ik kom eerdaags eens met je praten, ik keek haar lachend aan: nou ik denk als dat aan de orde is, werk ik hier hopelijk niet meer, dat zal best nog wel eens 10 jaar kunnen duren. We hadden de hele middag een klik samen, op dat momnet besefte ik hoe bevoorrecht ik ben dat ik dit werk mag doen. De dame in kwestie vertelde me, ik drink elke dag twee portjes, lach veel met mijn nog twee levende vriendinnen, en leef met de dag, een wijze les van een nog jonge/oude dame.