Vanaf het eerste uur dat ons cafeetje open was, kwamen ze zeker één keer per week bij ons eten. En vaak namen ze vrienden, hun kinderen, kleinkinderen en zelfs buren en oud buren mee. Het waren echte ambassadeurs, de laatste maanden hebben we ze gemist. We hadden geen adres en telefoonnummer, maar onderling spraken we vaak over ze, en we miste ze echt. Mevrouw wilde altijd kamillethee, of een verse Jus’d Orange, na het eten. Meneer ging voor een heerlijk glaasje wijn, op een ...dag besloten we ze een beeldje cadeau te doen, die in een hand gevlochten tasje was ingepakt. Op het bijgevoegde kaartje hadden we geschreven, dank, dat jullie onze ambassadeurs zijn. Iedere keer dat ze ons een bezoek kwamen brengen, had mevrouw het tasje, als haar handtas bij zich. Gisteren belde ze, dat haar man vrijdag was overleden, en dat hij de koffietafel graag bij ons wilde, maar dat hij er zelf bij wil zijn. Wat een eer en vertrouwen, dat wij zijn afscheid en eigenlijk zijn laatste bezoek aan ons, mogen mogelijk maken.